To historyczne wydarzenie miało miejsce 17 czerwca 1950 r. Dr Richard H. Lawler z Little Company of Mary Hospital w Chicago dokonał pierwszej udanej operacji przeszczepu. Przeszczepionym narządem była nerka, a pacjentką 49-letnia Ruth Tucker. Dawczyni, kobieta o tej samej grupie krwi, w tym samym wieku i o takich samych cechach fizycznych, jak pani Tucker, zmarła chwilę wcześniej na chroniczną chorobę. Ruth Tucker zmarła pięć lat później na za-krzepicę tętnicy wieńcowej. Ponad dziesięć lat później, 3 grudnia 1967 r. w Groote Schuur Hospital w Cape Town, w Republice Południowej Afryki, dr Christiaan Barnard przeprowadził pierwszą w świecie operację przeszczepu serca (s. 296). Dziś przeszczepy nerek i serca rzadko wzbudzają szersze zainteresowanie. Ponieważ operacje te kończyły się zwykle powodzeniem, wkrótce zaczęto przeszczepiać inne narządy: wątrobę, płuca, trzustkę, rogówkę. Nawet szpik kostny bywa przeszczepiany, gdy w grę wchodzi ratowanie pacjenta z białaczką, a w terapii takich schorzeń, jak choroba Parkinsona, przeszczepia się również fragmenty tkanki mózgowej. Pobieranie żywego narządu od jednej osoby, aby przeszczepić go innej osobie, najeżone jest trudnościami. Pierwszym problemem, który trzeba przezwyciężyć, jest odrzucanie obcych tkanek. System obronny naszego organizmu atakuje każde "obce" ciało, które przedostanie się do krwiobiegu. Dotyczy to zarówno tkanek, jak i bakterii czy wirusów. Obce ciało zostaje otoczone białymi ciałkami krwi, nie dopuszczającymi do jego funkcjonowania. Jeśli system obronny organizmu zaatakuje lub odrzuci obcą tkankę czy narząd, ulegają one obumarciu.