W spisie ludności Francji z 1829 roku znalazło się nazwisko 15-letniego Louisa Braille'a, ucznia Paryskiego Instytutu dla Młodocianych Niewidomych, który "nie jest w stanie czytać ani pisać". Jeszcze tego samego roku młody Braille udostępnia światu nowy Język", zawierający klucz do czytania i pisania dla ociemniałych. Wynalazł całkowicie nowy alfabet -kod składający się z wypukłych punktów, które znacznie łatwiej wyczuć i zidentyfikować niż linię ciągłą. Punkty ułożone są w figury przypominające domino, tworząc znaki odpowiadające literom alfabetu, a także znaki przestankowe oraz najczęściej używane słowa, jak "i", "nie", "tak". Czytanie "języka" BrailJe'a polega na przesuwaniu opuszków jedynego lub dwóch palców po wytłoczonym tekście. Początkowa jego wersja, składająca się z 63 następujących po sobie liter, została udoskonalona i skrócona. Obecnie ułożone z punktów symbole zawierają także najczęściej występujące kombinacje kilku liter, na przykład wszystkie dwuznaki: "dz", "cz", "sz", "rz", "ch", dzięki czemu czytanie i pisanie jest znacznie szybsze, zajmując przy tym mniej miejsca. Wersje alfabetu Braille'a istnieją niemal we wszystkich językach świata i zapisywane są w nim także znaki używane w muzyce, matematyce i naukach ścisłych. Alfabetem Braille'a można pisać ręcznie, rylcem do wyciskania punktowanych liter na kartce papieru zamocowanej w metalowej ramce. Piszący robi znaki na odwrotnej stronie kartki od prawej strony do lewej, a gdy kartka zostanie odwrócona, punkty stają się wypukłe i czyta się znaki od lewej do prawej.