Toksyczne odpady powstające w wyniku przemiany materii w naszym organizmie zwykle usuwane są przez nerki. Regulują one także zawartość płynów i soli. Przy niewydolności toksyny kumulują się we krwi, następuje zatrzymanie płynów w organizmie, co w końcu prowadzi do mocznicy - choroby będącej co roku przyczyną śmierci tysięcy ludzi. Nerki mogą czasami przestać pracować bez żadnego ostrzeżenia, częściej jednak zdarza się "chroniczna niewydolność nerek", w której ich stan ulega pogorszeniu stopniowo. Jedyną metodą postępowania przy niewydolności jest albo przeszczep zdrowej nerki (s. 294), albo usuwanie z organizmu toksycznych produktów przemiany materii w sposób sztuczny, za pomocą aparatu do dializ. Tzw. sztuczna nerka przefiltrowuje toksyczne związki z krwi. Można to robić w domu pod warunkiem, że pacjent umie obsługiwać aparat. Jedna z metod, hemodializa, polega na wkłuciu dwóch igieł w rękę lub nogę pacjenta - jednej do tętnicy, drugiej do żyły. Każda igła połączona jest specjalną rurką ze sztuczną nerką. Krew z tętnicy wpływa do sztucznej nerki, gdzie mieszana jest z heparyną, zapobiegającą krzepnięciu i przepływa przez półprzepuszczalną, celofanową rurkę zanurzoną w ciepłej kąpieli chemicznej. Perforacje w celofanie umożliwiają przeniknięcie do kąpieli małym cząsteczkom zawartych we krwi substancji toksycznych, podczas gdy większe komórki krwi pozostają wewnątrz rurki. Gdy toksyczne produkty są już wypłukane, a heparyna zneutralizowana, oczyszczona krew zostaje wpompowana przez igłę do żyły pacjenta.